1. Se modifica el artículo 2 de la Ley 29/1994, de 24 de noviembre, de Arrendamientos Urbanos, y se añade un nuevo apartado 2, con la siguiente redacción:
«Artículo 2. Arrendamiento de vivienda.
1. Se considera arrendamiento de vivienda aquel arrendamiento que recae sobre una edificación habitable cuyo destino primordial sea satisfacer la necesidad permanente de vivienda del arrendatario, incluido el arrendamiento parcial de una
habitación o estancia de la vivienda.
2. Asimismo, los arrendamientos temporales tendrán esta consideración. Se entenderá por arrendamiento de vivienda temporal aquel contrato que satisfaga una necesidad de alojamiento provisional que tenga una motivación de brevedad
explícita, causa justificada de temporalidad que deberá constar en el contrato junto con la vinculación con la duración estipulada. De no incluirse esta mención de forma explícita, el contrato se considerará un contrato de arrendamiento de vivienda
habitual.
El deber de comprobar si concurren las circunstancias señaladas recae en el arrendador, quien deberá solicitar previamente la información al arrendatario y hacerlo constar expresamente en el contrato. Si el arrendador no la exige,
se entenderá que no concurren tales circunstancias. Si el arrendador no verifica debidamente dichas circunstancias o no están debidamente especificadas en el contrato de arrendamiento, se considerará que se trata de un contrato de arrendamiento de
vivienda habitual.
Las Administraciones competentes en materia de vivienda podrán adoptar las medidas necesarias para verificar la concurrencia y veracidad de las circunstancias específicas que justifican la creación de contratos temporales y su conexión con
la duración prevista.
3. Las normas que regulan el arrendamiento de viviendas serán también de aplicación a los muebles, camas, plazas de garaje y cualesquiera otras dependencias, espacios arrendados o servicios prestados como accesorios a la vivienda por el
mismo arrendador.»
1. Modifícase o artigo 2 da Lei 29/1994, de o 24 de novembro, de Arrendamentos Urbanos, e engádese un novo apartado 2, que queda como segue:
«Artigo 2. Arrendamento de vivenda.
1. Considérase arrendamento de vivenda aquel arrendamento que recae sobre unha edificación habitábel cuxo destino primordial sexa satisfacer a necesidade permanente de vivenda habitual do arrendatario, incluído o arrendamento parcial dunha
habitación ou estancia da vivenda.
2. Así mesmo, terán esta consideración os arrendamentos temporais. Entenderase por aluguer temporal de vivenda aquel contrato que satisfaga a necesidade de aloxamento provisional que teña unha motivación de brevidade explícita, causa
xustificada de temporalidade que deberá figurar no contrato xunto coa conexión coa duración estipulada. De non incluírse esta mención de forma explícita o contrato terá a consideración de contrato de arrendamento de vivenda habitual.
O deber de comprobar se se dan as citadas circunstancias recae sobre o arrendador, quen deberá requirir previamente a información á parte arrendataria e facelo constar expresamente no contrato. Se o arrendador non as require,
entenderase que non concorren ditas circunstancias. Se o arrendador non comproba debidamente ditas circunstancias ou se as mesmas non se atopan debidamente especificadas no contrato de arrendamento, o mesmo terá consideración de contrato de
arrendamento de vivenda habitual.
As administracións competentes en materia de vivenda poderán adoptar as medidas necesarias para comprobar a concorrencia e veracidade das circunstancias concretas que xustifican a creación de contratos temporais e a súa conexión coa duración
prevista.
3. As normas reguladoras do arrendamento de vivenda aplicaranse tamén ao mobiliario, os rochos, as prazas de garaxe e calquera outras dependencias, espazos arrendados ou servizos cedidos como accesorios da leira polo mesmo arrendador.»